ارزش قبول بخشش - امام حسین علیه السلام

امام حسين عليه السلام:
مَن قَبِلَ عَطاءَكَ فَقَد أعانَكَ عَلَى الكَرَمِ؛
آن كه عطايت را بپذيرد، تو را بر كرم کردن يارى داده است.

در نگاه ما دست بالاتر دستی است که می دهد. دست گیرنده دست پایین و منت پذیر است. در تربیت امامان شیعه ، ابن نکته در حوزه ی بخشش ، مطرح است ، که تو به دست خدا می دهی و با او سودا می کنی و دست خدا بالاترین دست هاست. پس آنجا که دست تو به دیت فقیر می خورد ، دست خود را می بوسی و بر چشم می گذاری و منت می پذیری.
در سخن دیگر امام حسین و در وصیت حضرت علی به امام حسن ، این نکنه مطرح بود که اگر تو در راه درازی گرفتار باشی و بارهای سنگینی و زیادی داشته باشی که نشود آنها را رها کرد که پس از چندی به آنها نیاز هست و نشود آنها را با خود برد که سنگین و کمر شکن است ، در این فرض چه می کنی؟
اگر کسی بیاید و بر تو منت بگذارد و بار تو را بردارد و در روز نیاز و لحظه گرفتاری ، به تو بازگرداند ، پیداست که منت می پذیری و دست او را دست کمک و یاری می شناسی و از او سپاسگزار هم خواهی بود.
در این بیان صحبت از طرف گیرنده و دست خدا نیست و صحبت از گرفتن بار و بازگرداندن در هنگام نیاز نیست. سخن از انسانی است که می خواهد از ذلت ها به کرامت ها بازگردد. می خواهد از ضعف ها و زبونی ها ، به قدرت ها و عزت عا راه بیابد. این گرفتار طالب را اگر کسی دستگیری کند و در دادوستد و بده بستان ، او را از ضعف ها برهاند و بارور سازد و بر تمرین کرامت و بزرگواری و بر ریاضت و آماده سازی ، یاری دهد ، چه حقی بر او خواهد داشت؟
حضرت می فرماید: کسی که عطا و بخشش تو را می پذیرد ، در واقع اوست که تو را به قدرت و عزت رسانده و تو را یاری داده و اعانت نموده است.

برگرفته از کتاب چهل حدیث از امام حسین - صفحات 173 و174